Yavru yitmeye görsün bir kez. Bulunmaz. Değil dağların koyağı, ırmakların kaynağı, yaylaların çimeni, ovaların çiçeği, hiç bir şey, hiç bir kişi geri getiremez onu. Ehh ana yüreği bu. Dayanması zor. Dağlara düşüp araması doğal; ne ki giden geri gelmez. Şundan ki, yiten candır. Alıp yerine koyamazsın. Nefesin sonu çıkmaya görsün boğazdan bir kez. Dönüşü olmaz. Ama, ağlamak, döğünmek, türkülere sığınmak da insanların kendi elinde.
…(Devamını Oku)

Batı Edebiyatı

Batı’ya açılan Türk aydınları Batı’nın 19. yüzyıldaki edebiyatıyla tanışmışlardır. Bu da Romantizm, Realizm dönemlerine denk gelir. Ancak Batı’daki bu edebiyat anlayışları da kendinden önceki anlayışlardan bir etkilenme sonucunda meydana gelmiştir. Bu nedenle 19. yüzyıla gelinceye kadarki önemli Batı ürünlerinden söz etmeliyiz.
…(Devamını Oku)

Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak;
Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.
O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak;
O benimdir, o benim milletimindir ancak.

Ey, vatanımızın kurtuluşu için, milletimizin maddi ve manevi varlıkları için savaşan arkadaş; merak etme, endişelere kapılıp üzülme… …(Devamını Oku)

1. Dramaturji Kavramı

Dramaturjinin Tanımları: Kelime, eski Yunan’da “bir dram oluşturmak” anlamıyla kullanılıyordu . Dramaturjinin bilim mi sanat mı olduğu sürekli tartışılmış hala da tartışılmaktadır ve tanımın karşılığı oyun-sanat bilimi veya dram sanatı teorisi olarak verilmeye çalışılmıştır. Günümüzde ise kavram seyirci dramaturjisi, metin dramaturjisi, tiyatronun kentin mimarisi içindeki durumunun …(Devamını Oku)

Marş sözleri, şarkı sözlerine benzer; ekseriya manası zayıf, tekerleme edalı, dile kolay gelen metinlerden oluşur. “Millî Marş” denilen marşların da pek bu çerçevenin dışında olduğu söylenemez. Nitekim, Millî Mücadele sırasında bir “millî marş” yazılması söz konusu olduğunda yarışmaya katılan yüzlerce şiir arasında Mehmet Âkif’in şiiri, kendi farklılığını herkese kabul ettirir.

Mehmet Âkif, esasen Meclis’te etkili olan asker-sivil …(Devamını Oku)

1873 yılında Sarıgüzel’de Tahir Efendi ile Emine Şerife Hanım’ın oğlu olarak dünyaya gelen büyük şair, yetişmesini şöyle anlatıyor: “Rüştiye tahsiline devam ederken babamdan Arapça okurdum ve epeyce ilerlemiştim. Mektepte okunan Farisî ile iktifa etmezdim. Fâtih Camii’nde ikindiden sonra Hâfız Divan’ı gibi, Gülistan gibi, Mesnevî gibi muhalledâtı okutan Esad Dede’ye devam ederdim. Dört lisanda da –Türkçe, Arapça, Acemce, Fransızca- birinci idim, şiiri çok severdim”. …(Devamını Oku)

Edebiyat, düşünce, duygu ve hayallerin yazı halinde, güzel ve etkili bir şekilde anlatılması sanatıdır. Edebiyat eserleri ise toplumların bütün değerlerini dünden bugüne taşırlar.

Hikâye, edebiyatın bir türü olarak sıradan bir anlatımın ötesinde edebiyat kadar eskiye dayanır. Fakat modern hikâyenin geçmişi çok yenidir.

Edebiyatımızda modern hikâye Ömer Seyfettin’le başlamıştır. Kendisinden sonra gelen bütün hikâye ve romancılar onun etkisinde kalmışlardır. …(Devamını Oku)

Yûnus Emre’nin hayatı ve yaşadığı çağ hakkında bilinen hususlardan biri, Risâletü’n-Nushiyye adlı eserini H. 707/ M. 1307-1308 târihinde yazmış olmasıdır. Eserin sonunda şu beyit bulunmaktadır:

Söze târih yidi yüz yidi-y-idi
Yûnus canı bu yolda fidi-y-idi [1]

Eserini olgun ve ilerlemiş bir yaşta yazdığı anlaşılan Yûnus Emre, …(Devamını Oku)