Yavru yitmeye görsün bir kez. Bulunmaz. Değil dağların koyağı, ırmakların kaynağı, yaylaların çimeni, ovaların çiçeği, hiç bir şey, hiç bir kişi geri getiremez onu. Ehh ana yüreği bu. Dayanması zor. Dağlara düşüp araması doğal; ne ki giden geri gelmez. Şundan ki, yiten candır. Alıp yerine koyamazsın. Nefesin sonu çıkmaya görsün boğazdan bir kez. Dönüşü olmaz. Ama, ağlamak, döğünmek, türkülere sığınmak da insanların kendi elinde.
…(Devamını Oku)

1912’de Van’da doğdu adı Mehmet’ti. Anasını babasını hiç bilmedi. Kendi anlatımıyla, “Birinci Dünya Savaşı’nın ortada bıraktığı çocuklardan biriydi”. Van’dan Adana’ya getirdiklerinde çok küçüktü. Çocuğu olmayan, fakir bir ailenin yanına verdiler. Onları, amcası ve yengesi biliyordu, öyle çağırıyordu. Anlaşılan, amca – yenge demesi istenmiş, böyle hatırlıyordu Mehmet.

Mehmet, evin bireyiydi artık. Evdeki keçilerden, ineklerden, …(Devamını Oku)

Aşık Veysel, hayatını anlattığı bir şiirinde “Üç yüz onda gelmiş idim cihana” diyor. Yıl 1894 oluyor hesapça. Sivas’a bağlı Şarkışla ilçesinin Sivrialan Köyü’nde dünyaya gelmiş. Anası Gülizar, bir yaz günü köy dolaylarındaki Ayıpınar merasına koyun sağmaya gittiğinde; oracıkta bir yol üstünde doğurmuş Veysel’i. Göbeğini de kendi eliyle kesmiş. Yaman kadınmış Gülizar Ana. Bebesini bir çaputa sarıp yürüye yürüye köye dönmüş. Babası Ahmet; bebenin adını Veysel koymuş. …(Devamını Oku)

Hayalleri gerçekleştiğinde henüz çocuk­tular… Rock yıldızı olma hedeflerine şaşırtıcı bir hızla ulaşmışlardı. Dört arkadaş, vokallerde Lauri Ylönen, davul­larda Aki Hakala, gitarda Pauli Rantas-almi ve bas gitarda Eero Heinonen, Finlandiya’nın müzik alanındaki etkisiz­liğini görmüş, güçlü değişikliklerin, bir başka deyişle ’taze kanın’ gerekliliğine in­anmışlardı. 1996’nın Mayıs ayında, ilk albümleri olan “Peep”i çıkardılar. Gösterilen ilgi beklenenin çok üstündeydi… …(Devamını Oku)